TV İzleyerek Dil Öğrenebilir misiniz? Araştırmalar Ne Diyor

Evet, televizyon izleyerek gerçekten bir dil öğrenebilirsin, ama sadece bir kısmını. On yıllara yayılan araştırmalar, televizyonun üç koşul altında güvenilir biçimde kelime dağarcığı ve dinlediğini anlama geliştirdiğini gösteriyor: Diyaloğu takip edecek kadarını anlıyorsun, arka planda açık bırakmak yerine aktif izliyorsun ve altyazıyı stratejik kullanıyorsun. Ne kadar izlersen izle, tek başına sana konuşmayı öğretmez, üretim kısmen ayrı bir beceridir ve kendi pratiğini ister. Dürüst cevap budur, bu rehberin geri kalanı da bu cümlenin her parçasının arkasındaki kanıtları açar.

Bu soru önemlidir, çünkü vaat çok çekicidir: Kartları bırak, Netflix ile değiştir ve İspanyolcayı sevdiğin sitcom repliklerini emdiğin gibi em. Gerçek, hayal ile kötümserlerin küçümsemesi arasında durur. TV, eldeki en güçlü öğrenme girdilerinden biridir, hatta tartışmasız en iyi ücretsiz olanıdır, ama aynı zamanda en çok yanlış kullanılanıdır, çünkü pasif şekilde arka arkaya izlemek çalışıyormuş gibi hissettirir, ama neredeyse hiçbir şey öğretmez.

Araştırmalar gerçekte ne gösteriyor?

Kelime dağarcığı: TV, en çok ihtiyaç duyduğun kelimelerle çalışır

En güçlü kanıt, televizyonun neyden yapıldığıyla ilgilidir. Stuart Webb ve Michael Rodgers, türler arasında 88 televizyon programının senaryolarını ("The Vocabulary Demands of Television Programs", Language Learning, 2009) ve eşlik eden bir çalışmada 300'den fazla filmlik bir derlemi ("The Lexical Coverage of Movies", Applied Linguistics, 2009) analiz etti. Manşet bulgu şudur: En sık geçen 3.000 kelime ailesini, özel adlarla birlikte bilmek, TV ve film diyaloglarında yaklaşık %95 kapsama sağlar, bu da genelde yeterli anlama ile ilişkilendirilen eştir.

Buradan iki sonuç çıkar. Birincisi, TV diyalogları neredeyse tamamen dilin yüksek sıklıklı konuşma çekirdeğinden oluşur, yani bir öğrencinin en çok ihtiyaç duyduğu kelimelerden, bağlam içinde tekrar tekrar. İkincisi, aynı gerçek, ana dili konuşurların TV'sinin neden başlangıç seviyesini ezdiğini açıklar: Bu çekirdek kelime dağarcığının altında %95 kapsama ulaşılamaz ve dizi gürültüye dönüşür. Rodgers ve Webb, "dar izleme" üzerine bir devam çalışmasında, aynı dizinin bölümlerinin, alakasız programlara göre kelime dağarcığını çok daha fazla geri dönüştürdüğünü de buldu. Bu da birçok şeyden azar azar tatmak yerine tek bir diziyi arka arkaya izlemenin araştırma destekli gerekçesidir.

Altyazı: en çok çalışılan değişken

Altyazı araştırmaları onlarca yıl öncesine gider. Çoğu, altyazılı yabancı TV'nin norm olduğu Belçika'daki Géry d'Ydewalle laboratuvarından gelir. Marijke Van de Poel ile birlikte, çocukların altyazılı tek bir kısa program izleyerek tesadüfen ölçülebilir düzeyde yabancı kelime öğrendiğini gösterdi ("Incidental Foreign-Language Acquisition by Children Watching Subtitled Television Programs", Journal of Psycholinguistic Research, 1999). Dakikalar düzeyinde maruziyetten mütevazı kazanımlar, ama gerçek, üstelik hiç öğretim olmadan.

Yetişkinlerde en net sonuç, hangi altyazının kullanıldığıyla ilgilidir. Holger Mitterer ve James McQueen, Hollandalı katılımcılara bölgesel aksanlı İngilizce videolar izlettirdi ve İngilizce altyazının aksanlı konuşmayı sonraki algılarını iyileştirdiğini, Hollandaca altyazının ise bunu kötüleştirdiğini buldu (PLoS ONE, 2009). Mekanizma sezgiseldir: Hedef dil altyazısı, yabancı sesi yazı ile sabitler. Ana dil altyazısı ise beyninin çeviriyi okumasına izin verir ve sesi arka plana iter. Bununla uyumlu biçimde, Birulés-Muntané ve Soto-Faraco, İngilizce altyazıyla bir TV drama bölümü izleyen İspanyol öğrencilerin, İspanyolca altyazıyla izleyenlere göre İngilizce dinleme becerilerini daha çok geliştirdiğini buldu (PLoS ONE, 2016).

Altyazılar öğrenciyi oyunda tutar

Robert Vanderplank, sınıfa yakın klasik çalışmayı yaptı: Öğrenciler dokuz hafta boyunca aynı dilde teletext altyazılı BBC programları izledi ("The Value of Teletext Sub-titles in Language Learning", ELT Journal, 1988). Altyazılar dikkat dağıtmak bir yana, öğrencilerin dikkatini canlı tutmasına, gerçek konuşmayı takip etmesine ve işe yarar dil parçaları çıkarmasına yardım etti. Bunun için, materyalle etkileşmeleri gerekir, sadece ekranın karşısında oturmaları yetmez. Daha sonra alanın kitap uzunluğundaki sentezinde de aynı dengeli sonuca vardı: Altyazılı izleme, dikkat verildiğinde başlangıç sonrası seviyeler için güçlü bir destektir, sihirli bir pasif yöntem değildir.

Hepsini birleştiren teori

Bir polisiye dizisini anlamak neden sana bir şey öğretsin? Çünkü Stephen Krashen'in çerçevesinde edinim, mevcut seviyenin biraz üstündeki mesajları anladığında gerçekleşir, yani anlaşılabilir girdi. Televizyon tam olarak bunu taşır: Yüzler, hareket ve olay örgüsü anlamı destekler.

"Dil edinimi, bilinçli dilbilgisi kurallarının yoğun kullanımını gerektirmez ve sıkıcı tekrar alıştırmalarını gerektirmez." , Stephen Krashen, Principles and Practice in Second Language Acquisition (1982)

Bunun doğal sonucu iki yönlüdür: Girdi, ancak anlaşılabilir olduğunda işe yarar. Seviyenin çok üstündeki bir dizi, anlayacağın mesaj vermez. Bu yüzden seviye eşleştirme ve altyazı, yöntemin aksesuarı değildir, yöntemin kendisidir.

Araştırmalar neyi göstermiyor?

Hiçbir çalışma, sadece izleyerek konuşma akıcılığına ulaşan birini belgelememiştir. Anlama ağırlıklı öğrenenler, anladıkları ile söyleyebildikleri arasında sık sık büyük bir fark geliştirir. Bu gözlem, Merrill Swain'in dil üretiminin edinimde ayrı bir rolü olduğu argümanının arkasındadır. TV ayrıca sana geri bildirim vermez, kelimeleri hatırlayıp çekip çıkarma baskısı yaratmaz ve kendi cümlelerini gerçek zamanlı kurma pratiği sağlamaz. "Netflix'ten akıcı oldum" anekdotunu şu soruyla karşıla: Başka ne yapıyorlardı?

TV neye iyi gelir, neye gelmez?

Desen nettir: TV, alıcı becerilerde mükemmeldir ve üretici becerilerde başarısızdır. Bu, düzeltilecek bir kusur değil, plan yapılacak bir gerçektir. İzlemeyi çıktı pratiğiyle eşleştir, ikisi birlikte tüm beceriyi kapsar.

Yöntem: İzlediklerinden gerçekten nasıl öğrenirsin?

Öğrenen izleyiciler ile öğrenmeyen izleyiciler arasındaki fark yetenek ya da saat değildir, tekniktir. Önem sırasıyla beş alışkanlık:

1. Diziyi seviyene uydur. İzledikten sonra bir sahneyi özetleyemiyorsan, dizi çok zordur, nokta. Öğrenci için üretilmiş içeriklere ya da çocuk programlarına utanmadan in. Anlaşılmayan girdi, kalitesi ne olursa olsun hiçbir şey öğretmez.
2. Altyazı merdivenini tırman. Ana dil altyazısı, ancak başka türlü takip edemeyeceğin bir şey için ilk turda. Varsayılan çalışma modun hedef dil altyazısı olsun (Mitterer ve McQueen bulgusu bunu ödüllendirir). Altyazısız izlemeyi düzenli bir test gibi kullan. Mevcut basamak rahat gelmeye başladığında bir üst basamağa çık.
3. Bölüm değil, sahne tekrar et. Üç dakikalık bir sahneyi üç kez izlemek, kırk dakikalık sisli izleyişten iyidir. İkinci turda yarım duyulan replikler kelimeye dönüşür. Üçüncü turda kalıcı olur. Bu, orta seviyede hızlı ana dil sesini de katlanılır yapar.
4. Kelimeleri yakala ve tekrar et. Dizide bir kez karşılaşılan kelime hızlı söner. Kaydedilip aralıklı bir programla tekrar edilen kelime kalır. Kelimeyi sahnesine bağlı tutmak, ses, yüz, durum, hafızayı çıplak bir karttan çok daha dayanıklı yapar.
5. Replikleri yüksek sesle söyle. Her oturumda birkaç replik bile bir karakteri gölgelemek, sadece izlemenin açık bıraktığı girdi-çıktı boşluğunu kapatır.

3 ve 4. adımlar, Wordy uygulamasının tam olarak otomatikleştirdiği şeydir: Gerçek film ve dizilerden kısa kliplerle öğretir. Böylece her sahne gerçekten tekrar izlenecek kadar küçük olur ve karşılaştığın kelimeler doğrudan aralıklı tekrar destesine gider. Sistemi elle yürütmeyi tercih edersen, filmlerle dil öğrenme rehberimiz kendin yap sürümünü adım adım anlatır.

Ne kadar sürer? Dürüst aralıklar

Hiçbir çalışma, TV saati ile akıcılık arasında bir tablo dağıtmaz. Bu yüzden uydurma kesinlik yerine savunulabilir çıpalar verelim. ABD Foreign Service Institute, İngilizce konuşanların akraba dilleri (İspanyolca, Fransızca, İtalyanca) öğrenmesi için yaklaşık 600-750 sınıf saati, uzak diller için (Japonca, Korece, Mandarin, Arapça) yaklaşık 2.200 saat planlar. Bunları, girdi kaynağı ne olursa olsun, toplam odaklı zaman için büyüklük mertebesi olarak oku. TV ağırlıklı bir yaklaşımda deneyim birkaç dönüm noktasında toplanır:

• Günlük aktif izleme ile 2-3 ay (30-60 dakika): belirgin bir anlama sıçraması, tüm sahneleri takip edersin, kelimeleri doğal ortamında yakalarsın.
• 6-12 ay: akraba bir dilde günlük diyaloglar hedef dil altyazısıyla genel olarak takip edilebilir olur ve tanıdık diziler altyazısız da çalışır.
• Bir yıldan sonra: türler arasında ana dil hızında anlama, uzak dillerde her adım orantılı biçimde daha uzun sürer.

Dağılım, hacmi yener: Günde bir saat, hafta sonu yedi saatlik bir maratondan daha iyi sonuç verir. Çünkü düzenli maruziyet, kelimelerin karşılaşmalar arasında sönmesini engeller. Yukarıdaki her sayı, aktif izlemeyi varsayar. Pasif versiyon, tüm zaman çizelgelerini büyük ve moral bozucu bir katsayıyla çarpar.

Her seviye için en iyi dizi türleri

Tür, zorluk kadar önemlidir: Gündelik hayat içerikleri aktarılabilir günlük dille doludur. Fantastik ve dönem işleri ise diyalog bütçesini belki hiç kullanmayacağın kelimelere harcar. Somut sıralı listeler için, İspanyolca öğrenmek için en iyi film ve diziler, Fransızca öğrenmek için en iyi film ve diziler ve Japonca öğrenmek için en iyi anime dizileri seçimlerimize bak.

Yaygın efsaneler, hızlıca

"Arka planda TV sayılır." Sayılmaz. Edinim, anlama odaklı dikkat ister. Ortam sesi süstür. Hatta yaşayan en yetenekli dil öğrenicileri olan bebekler bile, dikkat edilmeyen ekranlardan öğrenemez.

"Çocuk programları her zaman en kolay başlangıçtır." Çoğu zaman, ama otomatik değil. Animasyon dünyaları şarkılar, fantastik kelimeler ve kelime oyunlarıyla döner. Sakin bir gündelik hayat dizisi, hızlı bir çizgi filmden daha kolay olabilir.

"Altyazı hiledir." Araştırmalar neredeyse tersini söylüyor: Hedef dil altyazısı, konuşma algısını ve kelime yakalamayı ölçülebilir biçimde artırır. Eğer bir hile varsa, o da kalıcı ana dil altyazısıdır. Bu, dinleme pratiğini sessizce ana dilinde okuma pratiğine çevirir.

"Her kelimeyi anlaman gerekir." Çalışma hedefi %100 değil, yaklaşık %95 kapsama. Kalan kısım, bağlamdan çözülen yeni kelimeler, öğrenmenin önündeki engel değildir. Öğrenmenin kendisidir.

"Arkadaşım Friends izleyerek tamamen akıcı oldu." İki soru sor: Konuşması nasıl, başka ne yapıyordu? Neredeyse her zaman cevapta okul İngilizcesi, oyunlar, müzik ve çevrim içi sohbet vardır. TV ise daha büyük bir sistemin girdi motorudur. Gerçekçi vaat de budur: Televizyon, öğrenmenin en büyük tek payını taşıyabilir, yeter ki hepsini tek başına taşımak zorunda kalmasın.

Hedef dilinde TV izlemek, dil öğrenmenin emeğinin etrafından dolaşan bir kestirme değildir. Bu emeğin büyük bir kısmını gerçekten keyifli hâle getirmenin yoludur. Bu yüzden insanların görevin gerçekten aldığı yıllar boyunca sürdürebildiği az sayıdaki yöntemden biridir. Seviyene uygun bir dizi seç, altyazıyı doğru dile al, sevdiklerini tekrar izle ve iyi replikleri yüksek sesle söyle. Araştırmalar bu cümlenin her parçasını destekliyor.