เรียนภาษาได้ไหมแค่ดูทีวี, งานวิจัยว่าอย่างไร
คำตอบด่วน
คุณเรียนภาษาได้จริงจากการดูทีวี, แต่ได้แค่บางส่วนของภาษาเท่านั้น งานวิจัยพบสม่ำเสมอว่าทีวีช่วยเพิ่มคำศัพท์และความเข้าใจการฟัง เมื่อคุณเข้าใจพอจะตามเรื่องได้ ดูแบบตั้งใจ และใช้ซับไตเติลอย่างมีกลยุทธ์ แต่สิ่งที่ทีวีทำไม่ได้ด้วยตัวมันเองคือสอนให้คุณพูด คู่มือนี้พาไปดูงานวิจัยจริง (Webb และ Rodgers เรื่องความครอบคลุมคำศัพท์, d'Ydewalle และ Vanderplank เรื่องซับไตเติลและคำบรรยาย, แนวคิด comprehensible input ของ Krashen), ตารางแบบตรงไปตรงมาว่าทีวีเก่งและไม่เก่งเรื่องอะไร, วิธีดูแบบแอ็กทีฟ, ไทม์ไลน์ที่เป็นจริง, และประเภทซีรีส์ที่เหมาะกับแต่ละระดับ
ใช่ คุณสามารถเรียนภาษาได้จริงจากการดูทีวี แต่ได้แค่ “บางส่วน” ของภาษา งานวิจัยหลายทศวรรษชี้ว่า โทรทัศน์ช่วยสร้าง คำศัพท์ และ ความเข้าใจการฟัง ได้อย่างสม่ำเสมอ ภายใต้ 3 เงื่อนไขคือ คุณเข้าใจบทสนทนามากพอที่จะตามเรื่องได้ คุณดูแบบตั้งใจ ไม่ใช่เปิดทิ้งไว้เป็นเสียงพื้นหลัง และคุณใช้ซับไตเติลอย่างมีกลยุทธ์ สิ่งที่การดูอย่างเดียวสอนให้ไม่ได้คือการ พูด เพราะการผลิตภาษาเป็นทักษะที่แยกออกมาบางส่วน และต้องฝึกเฉพาะทาง นี่คือคำตอบแบบตรงไปตรงมา และคู่มือนี้จะอธิบายหลักฐานที่อยู่เบื้องหลังทุกส่วนของประโยคนั้น
คำถามนี้สำคัญ เพราะคำสัญญามันชวนหลงใหลมาก คือแทนที่แฟลชการ์ดด้วย Netflix แล้วซึมซับภาษาสเปนเหมือนที่คุณจำประโยคจากซิตคอมเรื่องโปรด ความจริงอยู่ระหว่างความฝันกับคำปัดตกของคนที่ไม่เชื่อ ทีวีเป็นหนึ่งในอินพุตการเรียนรู้ที่ทรงพลังที่สุดที่หาได้ และอาจเป็นตัวเลือกฟรีที่ดีที่สุดด้วย แต่ก็ถูกใช้ผิดวิธีมากที่สุดเช่นกัน เพราะการดูแบบไถยาวเฉยๆ ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังเรียน ทั้งที่แทบไม่ได้สอนอะไรเลย
งานวิจัยบอกอะไรจริงๆ
คำศัพท์: ทีวีขับเคลื่อนด้วยคำที่คุณต้องใช้มากที่สุด
หลักฐานที่แข็งแรงที่สุดเกี่ยวกับสิ่งที่ทีวี “ประกอบขึ้นจากอะไร” Stuart Webb และ Michael Rodgers วิเคราะห์สคริปต์ของรายการโทรทัศน์ 88 รายการจากหลายแนว ('The Vocabulary Demands of Television Programs', Language Learning, 2009) และในงานคู่กัน พวกเขาวิเคราะห์คลังข้อมูลภาพยนตร์มากกว่า 300 เรื่อง ('The Lexical Coverage of Movies', Applied Linguistics, 2009) ผลลัพธ์สำคัญคือ ถ้าคุณรู้ กลุ่มคำ (word families) ที่พบบ่อยที่สุด 3,000 กลุ่ม บวกกับชื่อเฉพาะ คุณจะเข้าใจบทสนทนาในทีวีและภาพยนตร์ได้ประมาณ 95% ซึ่งเป็นเกณฑ์ที่มักเชื่อมโยงกับความเข้าใจที่เพียงพอ
จากตรงนี้มีข้อสรุปสองอย่าง อย่างแรก บทสนทนาในทีวีสร้างขึ้นเกือบทั้งหมดจากแกนคำศัพท์สนทนาที่พบบ่อยที่สุดของภาษา ซึ่งเป็นคำศัพท์ที่ผู้เรียนต้องใช้มากที่สุด และถูกย้ำซ้ำๆ ในบริบทจริง อย่างที่สอง ข้อเท็จจริงเดียวกันนี้อธิบายว่าทำไมเจ้าของภาษาบนทีวีถึง “ถล่ม” มือใหม่ เพราะถ้าต่ำกว่าแกนคำศัพท์นั้น คุณจะไปไม่ถึง 95% และรายการจะกลายเป็นเสียงรบกวน ในงานติดตามเรื่อง "narrow viewing" Rodgers และ Webb ยังพบว่า ตอนต่างๆ ของซีรีส์ เรื่องเดียวกัน รีไซเคิลคำศัพท์มากกว่ารายการที่ไม่เกี่ยวข้องกันมาก นี่คือเหตุผลที่มีงานวิจัยรองรับว่า ดูยาวๆ แค่เรื่องเดียว ดีกว่าสุ่มดูหลายเรื่อง
ซับไตเติล: ตัวแปรที่ถูกศึกษามากที่สุด
งานวิจัยเรื่องซับไตเติลมีมาหลายทศวรรษ โดยส่วนใหญ่จากห้องแล็บของ Géry d'Ydewalle ในเบลเยียม ซึ่งเป็นประเทศที่การดูทีวีต่างประเทศแบบมีซับเป็นเรื่องปกติ ร่วมกับ Marijke Van de Poel เขาพบว่า เด็กๆ ได้คำศัพท์ภาษาต่างประเทศเพิ่มขึ้นแบบวัดผลได้ จากการดูรายการสั้นๆ ที่มีซับเพียงครั้งเดียว ('Incidental Foreign-Language Acquisition by Children Watching Subtitled Television Programs', Journal of Psycholinguistic Research, 1999) การเพิ่มขึ้นอาจไม่มากจากเวลาไม่กี่นาที แต่เป็นของจริง และไม่มีการสอนเลย
สำหรับผู้ใหญ่ ผลลัพธ์ที่คมที่สุดคือเรื่อง “ซับแบบไหน” Holger Mitterer และ James McQueen ให้ผู้เข้าร่วมชาวดัตช์ดูวิดีโอภาษาอังกฤษที่มีสำเนียงภูมิภาค แล้วพบว่า ซับภาษาอังกฤษช่วยให้ การรับรู้คำพูดสำเนียงนั้นดีขึ้นในภายหลัง ขณะที่ ซับภาษาดัตช์ทำให้แย่ลง (PLoS ONE, 2009) กลไกมันเข้าใจง่าย ซับภาษาที่กำลังเรียนช่วยยึดเสียงที่ไม่คุ้นกับการสะกด แต่ซับภาษาแม่ทำให้สมองอ่านคำแปล แล้วตัดเสียงทิ้งไป สอดคล้องกับสิ่งนี้ Birulés-Muntané และ Soto-Faraco พบว่า นักเรียนชาวสเปนที่ดูตอนหนึ่งของซีรีส์ดราม่าพร้อมซับภาษาอังกฤษ พัฒนาทักษะการฟังภาษาอังกฤษได้มากกว่าคนที่ดูพร้อมซับภาษาสเปน (PLoS ONE, 2016)
คำบรรยายช่วยให้ผู้เรียน “อยู่ในเกม”
Robert Vanderplank ทำการศึกษาคลาสสิกที่ใกล้เคียงห้องเรียน ผู้เรียนดูรายการ BBC พร้อมคำบรรยาย teletext ภาษาเดียวกันเป็นเวลาเก้าสัปดาห์ ('The Value of Teletext Sub-titles in Language Learning', ELT Journal, 1988) คำบรรยายไม่ได้รบกวนอย่างที่หลายคนคิด แต่ช่วยให้ผู้เรียนตั้งใจ ตามคำพูดจริงได้ และดึง “ชิ้นส่วนภาษา” ที่ใช้ได้ออกมาได้ โดยมีเงื่อนไขว่าต้องมีส่วนร่วมกับเนื้อหา ไม่ใช่นั่งดูเฉยๆ หนังสือสรุปงานวิจัยของเขาในภายหลังก็ให้ข้อสรุปที่สมดุลเหมือนกัน คือการดูพร้อมคำบรรยายเป็นตัวช่วยที่ทรงพลังสำหรับผู้เรียนหลังระดับเริ่มต้น เมื่อคุณใส่ใจจริง ไม่ใช่วิธีวิเศษแบบเปิดทิ้งไว้
ทฤษฎีที่เชื่อมทุกอย่างเข้าด้วยกัน
ทำไมการเข้าใจซีรีส์สืบสวนถึงสอนอะไรคุณได้ เพราะตามกรอบคิดของ Stephen Krashen การได้ภาษาจะเกิดขึ้นเมื่อคุณเข้าใจสารที่ยากกว่าระดับปัจจุบันของคุณเล็กน้อย นี่คือ อินพุตที่เข้าใจได้ โทรทัศน์เป็นช่องทางส่งสิ่งนั้นแบบพอดี คือความหมายที่มีใบหน้า การกระทำ และพล็อตช่วยพยุง
"การได้ภาษาไม่จำเป็นต้องใช้กฎไวยากรณ์แบบรู้ตัวอย่างหนัก และไม่จำเป็นต้องฝึกซ้ำที่น่าเบื่อ" — Stephen Krashen, Principles and Practice in Second Language Acquisition (1982)
ข้อสรุปต่อเนื่องใช้ได้ทั้งสองทาง อินพุตจะได้ผลก็ต่อเมื่อมัน “เข้าใจได้” เท่านั้น รายการที่ยากเกินไปจะไม่ส่งสารให้คุณเข้าใจเลย นี่คือเหตุผลที่การเลือกให้เหมาะกับระดับ และการใช้ซับไตเติล ไม่ใช่อุปกรณ์เสริมของวิธีนี้ แต่มันคือ “ตัววิธี” เอง
สิ่งที่งานวิจัยไม่ได้บอก
ยังไม่มีงานวิจัยใดบันทึกว่ามีคนไปถึงความคล่องแคล่วในการสนทนาได้จากการดูอย่างเดียว ผู้เรียนที่เน้นความเข้าใจมักมีช่องว่างใหญ่ระหว่างสิ่งที่เข้าใจกับสิ่งที่พูดได้ นี่คือข้อสังเกตที่อยู่เบื้องหลังข้อโต้แย้งของ Merrill Swain ว่าการผลิตภาษามีบทบาทของมันเองในการได้ภาษา ทีวียังไม่ให้ฟีดแบ็ก ไม่กดดันให้คุณดึงคำออกมาใช้ และไม่ฝึกการจัดประโยคของตัวเองแบบเรียลไทม์ จงมองทุกเรื่องเล่าว่า “ฉันคล่องจาก Netflix” ด้วยคำถามเดียวกัน คือเขาทำอะไรอย่างอื่นอีกบ้าง
ทีวีเก่งเรื่องอะไร และไม่เก่งเรื่องอะไร
| ทักษะ | ทีวีสอนได้ดีแค่ไหน | ทำไม |
|---|---|---|
| คำศัพท์ในชีวิตประจำวัน | ดีมาก | บทสนทนาสร้างจากกลุ่มคำ 3,000 กลุ่มที่พบบ่อยที่สุด และถูกใช้ซ้ำในบริบทตลอด |
| การฟังที่ความเร็วเจ้าของภาษา | ดีมาก | เป็นทักษะเดียวที่แทบไม่มีอย่างอื่นฝึกได้สมจริงเท่านี้ |
| การใช้ภาษาในสถานการณ์จริงและวัฒนธรรม | ดี | วิธีทักทาย ทะเลาะ ขอโทษ สั่งอาหารจริงๆ หนังสือเรียนทำปลอมได้ แต่ทีวีทำไม่ได้ |
| การออกเสียง (ด้านการรับรู้) | ปานกลาง | หูคุณดีขึ้น โดยเฉพาะเมื่อใช้ซับภาษาที่กำลังเรียน แต่ปากยังต้องฝึกซ้ำ |
| ไวยากรณ์ | อ่อน | รูปแบบถูกซึมซับแบบไม่รู้ตัวเมื่อเจอนานๆ แต่ไม่มีใครอธิบาย |
| การพูด | แทบไม่ได้ | ไม่มีการฝึกดึงคำและผลิตประโยคภายใต้แรงกดดันเวลา |
| การเขียน | แทบไม่ได้ | คนละระดับภาษา คนละทักษะ |
รูปแบบชัดเจน ทีวีเก่งทุกอย่างที่เป็นการรับเข้า และล้มเหลวกับทุกอย่างที่เป็นการผลิตออก นี่ไม่ใช่ข้อบกพร่องที่ต้องแก้ แต่เป็นข้อเท็จจริงที่ต้องวางแผน จับคู่การดูกับการฝึกเอาต์พุต แล้วคุณจะครอบคลุมทักษะทั้งหมด
วิธีทำจริง: จะเรียนจากสิ่งที่ดูได้อย่างไร
ความต่างระหว่างคนที่ดูแล้วได้ผล กับคนที่ดูแล้วไม่ได้ผล ไม่ใช่พรสวรรค์หรือจำนวนชั่วโมง แต่คือเทคนิค นี่คือ 5 นิสัย เรียงตามความสำคัญ:
- เลือกเรื่องให้เหมาะกับระดับของคุณ ถ้าคุณสรุปฉากหลังดูจบไม่ได้ แปลว่าเรื่องนั้นยากเกินไป จบเลย ลดระดับไปดูคอนเทนต์สำหรับผู้เรียนหรือรายการเด็กได้โดยไม่ต้องอาย อินพุตที่ไม่เข้าใจสอนไม่ได้ ไม่ว่าคุณภาพจะดีแค่ไหน
- ไต่บันไดซับไตเติล ใช้ซับภาษาแม่เฉพาะรอบแรกของสิ่งที่คุณตามไม่ไหวจริงๆ ใช้ซับภาษาที่กำลังเรียนเป็นโหมดหลัก (นี่คือสิ่งที่ผลของ Mitterer และ McQueen สนับสนุน) และใช้แบบไม่มีซับเป็นการทดสอบเป็นระยะ ขยับขึ้นหนึ่งขั้นเมื่อขั้นปัจจุบันเริ่มสบาย
- ดูซ้ำเป็นฉาก ไม่ใช่ทั้งตอน ฉาก 3 นาทีที่ดู 3 รอบ ดีกว่า 40 นาทีที่ฟังไม่รู้เรื่อง รอบสองคือจุดที่ประโยคที่ได้ยินครึ่งๆ กลางๆ กลายเป็นคำ รอบสามคือจุดที่มันติดหัว วิธีนี้ยังทำให้เสียงเร็วแบบเจ้าของภาษาพอรับมือได้ในระดับกลาง
- เก็บคำศัพท์แล้วทบทวน คำศัพท์ที่เจอครั้งเดียวในซีรีส์จะหายเร็ว แต่คำที่บันทึกไว้แล้วทบทวนแบบเว้นระยะจะอยู่ การผูกคำไว้กับฉาก เสียง ใบหน้า และสถานการณ์ ทำให้ความจำทนกว่าการ์ดคำศัพท์เปล่าๆ อย่างมาก
- พูดประโยคออกเสียง การ shadowing ตามตัวละคร แม้แค่ไม่กี่ประโยคต่อครั้ง จะเชื่อมช่องว่างอินพุตกับเอาต์พุตที่การดูอย่างเดียวทิ้งไว้
ขั้นที่ 3 และ 4 คือสิ่งที่ Wordy ทำให้โดยอัตโนมัติ มันสอนด้วยคลิปสั้นจากหนังและซีรีส์จริง ดังนั้นแต่ละฉากจะสั้นพอให้ดูซ้ำได้จริง และคำที่คุณเจอจะเข้าไปอยู่ในเด็คทบทวนแบบเว้นระยะทันที ถ้าคุณอยากทำเองแบบแมนนวล คู่มือของเราเรื่อง การเรียนภาษาด้วยภาพยนตร์ จะพาคุณทำเวอร์ชัน DIY แบบเป็นขั้นตอน
ใช้เวลานานแค่ไหน ช่วงเวลาที่พูดกันแบบตรงไปตรงมา
ไม่มีงานวิจัยไหนแจกตาราง “ชั่วโมงดูทีวีต่อความคล่อง” ดังนั้นนี่คือหมุดหมายที่พอปกป้องได้ แทนความแม่นยำปลอมๆ US Foreign Service Institute ประเมินประมาณ 600-750 ชั่วโมงเรียนในชั้น สำหรับผู้พูดภาษาไทย? ไม่ใช่ สำหรับผู้พูดภาษาอังกฤษที่เรียนภาษาที่ใกล้กัน (สเปน ฝรั่งเศส อิตาลี) และประมาณ 2,200 ชั่วโมง สำหรับภาษาที่ไกลกัน (ญี่ปุ่น เกาหลี จีนกลาง อาหรับ) ให้มองตัวเลขเหล่านี้เป็นระดับขนาดของ “เวลาที่มีส่วนร่วมจริงทั้งหมด” ไม่ว่าคุณจะใช้อินพุตแบบไหน ภายใต้แนวทางที่เน้นทีวี ประสบการณ์มักรวมตัวอยู่แถวๆ หมุดหมายเหล่านี้:
- 2-3 เดือน ของการดูแบบตั้งใจทุกวัน (30-60 นาที): ความเข้าใจพุ่งขึ้นแบบสังเกตได้ คุณตามฉากได้ทั้งฉาก และจับคำที่เจอจริงได้
- 6-12 เดือน: บทสนทนาชีวิตประจำวันในภาษาที่ใกล้กันจะตามได้โดยรวมเมื่อใช้ซับภาษาที่กำลังเรียน และรายการที่คุ้นเคยบางเรื่องดูได้โดยไม่ต้องมีซับ
- มากกว่าหนึ่งปี: ความเข้าใจที่ความเร็วเจ้าของภาษาในหลายแนว โดยภาษาที่ไกลกันจะใช้เวลานานขึ้นตามสัดส่วนในทุกขั้น
ความสม่ำเสมอชนะปริมาณ ดูวันละหนึ่งชั่วโมงดีกว่าดูรวดเดียวเจ็ดชั่วโมงในวันหยุด เพราะการเจอเป็นประจำช่วยไม่ให้คำศัพท์เสื่อมระหว่างช่วงที่ไม่ได้เจอ และตัวเลขทั้งหมดข้างบนสมมติว่าคุณดูแบบ ตั้งใจ ถ้าดูแบบปล่อยผ่าน ไทม์ไลน์ทั้งหมดจะยาวขึ้นมาก และทำให้ท้อได้ง่าย
ประเภทซีรีส์ที่เหมาะกับแต่ละระดับ
| ระดับ | อะไรที่เวิร์ก | ทำไม |
|---|---|---|
| A1-A2 | รายการสำหรับผู้เรียน แอนิเมชันเด็ก คลิปสั้นที่ดูซ้ำ | คำศัพท์ถูกควบคุม และภาพช่วยพยุง ทำให้ความเข้าใจอยู่เหนือเกณฑ์ที่การเรียนเกิดขึ้น |
| B1 | ซิตคอม ดราม่าวัยรุ่น ดูซีรีส์เดียวแบบลงลึก | ฉากชีวิตประจำวันรีไซเคิลภาษาความถี่สูง และ narrow viewing เพิ่มการเจอซ้ำ |
| B2 | สืบสวน ดราม่า ทริลเลอร์ พร้อมซับภาษาที่กำลังเรียน | ความเร็วเจ้าของภาษาและสแลง โดยแรงขับของพล็อตช่วยเรื่องแรงจูงใจ |
| C1+ | ทอล์กโชว์ วาไรตี้ ข่าว ภาพยนตร์ ปิดซับ | พูดทับกัน สำเนียงภูมิภาค และไม่มีตัวช่วย นี่คือด่านสุดท้าย |
แนวสำคัญพอๆ กับความยาก คอนเทนต์แนวชีวิตประจำวันอัดแน่นด้วยภาษาที่เอาไปใช้ได้จริงทุกวัน แต่แฟนตาซีและย้อนยุคใช้ “งบคำพูด” ไปกับคำศัพท์ที่คุณอาจไม่เคยใช้เลย ถ้าต้องการลิสต์จัดอันดับแบบชัดเจน ดูตัวเลือกของเราเรื่อง ภาพยนตร์และซีรีส์ที่ดีที่สุดสำหรับเรียนภาษาสเปน, ภาพยนตร์และซีรีส์ที่ดีที่สุดสำหรับเรียนภาษาฝรั่งเศส, และ ซีรีส์อนิเมะที่ดีที่สุดสำหรับเรียนภาษาญี่ปุ่น
ความเชื่อผิดๆ ที่พบบ่อย แบบสั้นๆ
"เปิดทีวีเป็นเสียงพื้นหลังก็นับ" ไม่นับ การได้ภาษาต้องใช้ความสนใจต่อความหมาย เสียงลอยๆ เป็นแค่ของตกแต่ง แม้แต่ทารก ซึ่งเป็นผู้เรียนภาษาที่เก่งที่สุดในโลก ก็ยังเรียนจากหน้าจอที่ไม่ได้ตั้งใจดูไม่ได้
"รายการเด็กเริ่มง่ายที่สุดเสมอ" บ่อยครั้งใช่ แต่ไม่อัตโนมัติ โลกแอนิเมชันเต็มไปด้วยเพลง คำศัพท์แฟนตาซี และการเล่นคำ รายการชีวิตประจำวันแบบนิ่งๆ อาจง่ายกว่าการ์ตูนที่ตัดเร็วและวุ่นวาย
"ใช้ซับคือโกง" งานวิจัยบอกเกือบตรงข้าม ซับภาษาที่กำลังเรียนช่วยให้การรับรู้คำพูดและการเก็บคำศัพท์ดีขึ้นแบบวัดผลได้ สิ่งที่ใกล้เคียงกับการโกง ถ้าจะมี คือการใช้ซับภาษาแม่ถาวร เพราะมันค่อยๆ เปลี่ยนการฝึกฟังให้กลายเป็นการอ่านภาษาแม่ของคุณ
"ต้องเข้าใจทุกคำ" เป้าหมายที่ใช้งานได้คือประมาณ 95% ไม่ใช่ 100% ส่วนที่เหลือคือช่วงยืด ที่คุณเดาคำใหม่จากบริบท มันไม่ใช่อุปสรรคต่อการเรียน แต่มันคือ “การเรียน” เอง
"เพื่อนฉันคล่องจากการดู Friends อย่างเดียว" ถามสองอย่าง คือการพูดของเขาเป็นอย่างไร และเขาทำอะไรอย่างอื่นอีกบ้าง เกือบทุกครั้งคำตอบจะมีโรงเรียน เกม เพลง และแชตออนไลน์ โดยมีทีวีเป็นเครื่องยนต์อินพุตของระบบที่ใหญ่กว่า ระบบนั้นคือคำสัญญาที่เป็นจริง คือโทรทัศน์สามารถแบกรับสัดส่วนที่ใหญ่ที่สุดของการเรียนของคุณได้ ตราบใดที่มันไม่ต้องแบกทั้งหมด
การดูทีวีในภาษาที่คุณกำลังเรียนไม่ใช่ทางลัดเพื่อหนีงานหนักของการเรียนภาษา แต่มันคือวิธีทำให้งานส่วนนั้นสนุกจริงๆ นี่คือเหตุผลที่มันเป็นหนึ่งในไม่กี่วิธีที่คนทำต่อเนื่องได้เป็นปีๆ ตามเวลาที่งานนี้ต้องใช้ เลือกเรื่องให้เหมาะกับระดับ ตั้งซับให้เป็นภาษาที่ถูกต้อง ดูซ้ำสิ่งที่คุณชอบ และพูดประโยคที่ดีออกเสียง งานวิจัยสนับสนุนทุกส่วนของประโยคนั้น
คำถามที่พบบ่อย
ดูทีวีอย่างเดียวแล้วพูดได้คล่องไหม?
ดูพร้อมซับไตเติลหรือไม่ใส่ซับ แบบไหนดีกว่าสำหรับเรียนภาษา?
ต้องดูทีวีกี่ชั่วโมงถึงจะเรียนภาษาได้?
เปิดทีวีเป็นเสียงพื้นหลังแล้วจะช่วยให้เรียนภาษาได้ไหม?
มือใหม่ควรดูอะไรเพื่อเรียนภาษา?
ทำไมประเทศที่ใช้ซับไตเติลถึงพูดอังกฤษได้ดีกว่า?
แหล่งที่มาและข้อมูลอ้างอิง
- Webb, S. & Rodgers, M.P.H., 'ความต้องการด้านคำศัพท์ของรายการโทรทัศน์', Language Learning 59(2), 2009
- Webb, S. & Rodgers, M.P.H., 'ความครอบคลุมด้านคำศัพท์ของภาพยนตร์', Applied Linguistics 30(3), 2009
- d'Ydewalle, G. & Van de Poel, M., 'การได้มาซึ่งภาษาต่างประเทศแบบไม่ตั้งใจของเด็กจากการดูรายการโทรทัศน์ที่มีซับไตเติล', Journal of Psycholinguistic Research 28, 1999
- Vanderplank, R., 'คุณค่าของซับไตเติลเทเลเท็กซ์ในการเรียนภาษา', ELT Journal 42(4), 1988
- Mitterer, H. & McQueen, J.M., 'ซับไตเติลภาษาต่างประเทศช่วย แต่ซับภาษาแม่ทำให้การรับรู้เสียงภาษาต่างประเทศแย่ลง', PLoS ONE 4(11), 2009
- Birulés-Muntané, J. & Soto-Faraco, S., 'การดูภาพยนตร์ที่มีซับไตเติลช่วยให้เรียนภาษาต่างประเทศได้', PLoS ONE 11(6), 2016
- Krashen, S., หลักการและการปฏิบัติในการได้มาซึ่งภาษาที่สอง, Pergamon Press, 1982
เริ่มเรียนรู้กับ Wordy
ดูคลิปจากหนังจริง แล้วเพิ่มคลังคำศัพท์ไปเรื่อยๆ ดาวน์โหลดฟรี
