Jak zbudowałem Wordy i czego nauczyła mnie wygrana w największym na Węgrzech konkursie startupowym dla młodych

Jakiś czas temu mój mentor Albert opublikował na blogu Munch artykuł o mnie, o tym, co zobaczył, mentorując młodego założyciela. Dziwnie i pięknie było czytać, jak ktoś opowiada twoją historię z zewnątrz. Dlatego chciałem napisać drugą połowę, tę samą historię, ale od środka.

Dlaczego zbudowałem Wordy

Zaczęło się od serialu. Mój angielski był już na niezłym poziomie, ale oglądając takie serie jak Suits, ciągle trafiałem na słowa, których nie znałem. Miałem dwie kiepskie opcje: zatrzymać odcinek i sięgnąć po słownik albo puścić słowo mimo uszu i nigdy naprawdę go nie przyswoić. Obie zabijały to, co naprawdę lubiłem, samo oglądanie.

Więc zbudowałem małe narzędzie dla siebie. Pobierało napisy, podświetlało słowa, których nie znałem, i zapisywało je, żebym mógł do nich wrócić później. Nic wyszukanego. Było tak niedokończone, że robocza nazwa brzmiała dosłownie "MVP".

Gdy je skończyłem, zrozumiałem, że może się przydać też innym, więc wrzuciłem je do internetu. Potem wydarzyło się coś, czego się nie spodziewałem: TechCrunch o tym napisał. Wtedy poczułem, że muszę skupić się na tym w 100%. Mały trik z napisami miał już nazwę, Wordy, i powód istnienia wykraczający poza mój salon.

Pomysł nigdy się nie zmienił. Podręczniki uczą wersji języka, której nikt naprawdę nie używa. Filmy i seriale uczą prawdziwego języka, tego, jak ludzie żartują, kłócą się, flirtują, wchodzą sobie w słowo. Cały mój zakład polegał na tym, że jeśli da się to uchwycić i zamienić w naukę, nie będziesz musiał zmuszać się do studiowania, po prostu będziesz oglądać dalej i i tak się uczyć.

Wygrana w OTP Junior Piacralépők

W 2025 roku wziąłem udział w konkursie OTP Junior Piacralépők ("Junior Market Entrants"). Dla czytelników spoza Węgier: to ośmioodcinkowy program o przedsiębiorczości organizowany przez OTP Bank, w którym młodzi założyciele prezentują pomysły i budują prawdziwe firmy przed kamerą. Zgłosiło się ponad dwieście projektów, dziesięć trafiło do programu, a najlepsza trójka dostała po trzy miliony forintów kapitału zalążkowego oraz trzymiesięczny program mentoringowy.

Znalazłem się w najlepszej trójce. Tamtego lata wziąłem trzy miliony forintów finansowania i zamieniłem je w około osiem milionów forintów przychodu, a ten wynik dał mi główną nagrodę w wysokości dziesięciu milionów forintów (około 27 000 dolarów). Byłem pierwszym w historii programu zwycięzcą głównej nagrody, co nadal brzmi trochę nierealnie, gdy to piszę.

Ale szczerze mówiąc, pieniądze nie były najcenniejszą rzeczą, którą z tego wyniosłem. Najcenniejszy był mentoring.

Czego nauczył mnie mój mentor

Moim mentorem w programie był Albert Wettstein, współzałożyciel Munch, węgierskiej aplikacji ratującej jedzenie. Jeśli jej nie znasz, Munch to coś jak Too Good To Go dla Europy Środkowej: restauracje, piekarnie i sklepy sprzedają niesprzedane, ale wciąż w pełni dobre jedzenie w przecenionych paczkach niespodziankach, zamiast je wyrzucać. To piękny pomysł, a firma urosła do jednej z najbardziej rozpoznawalnych startupów w regionie.

Byłem fanem na długo przed tym, jak poznałem Alberta, i to nie tak ogólnie. Gdy przygotowywałem własny pitch, obejrzałem dziesiątki prezentacji, węgierskich i zagranicznych. Najbardziej trafił do mnie pitch Munch w węgierskim Shark Tank, gdzie jako pierwsza firma w historii zdobyli inwestycję od wszystkich pięciu rekinów. Przeanalizowałem strukturę tej prezentacji i zbudowałem na niej własną. Więc w pewnym sensie Munch pomógł mi wygrać, zanim Albert został moim mentorem.

To, czego Albert naprawdę mnie nauczył, nie dotyczyło jednak pitchowania. Chodziło o wartości. Munch opiera się na prostym przekonaniu, że jedzenie ma wartość i że zrównoważony rozwój nie powinien być luksusem dla nielicznych, tylko normalnym, codziennym wyborem dla wszystkich. Nazywają to "demokratyzacją zrównoważonego rozwoju". Im więcej rozmawialiśmy, tym bardziej widziałem, że próbuję zrobić to samo z językiem: wziąć coś, co zwykle jest drogie i pilnie strzeżone, prawdziwą płynność, tę, którą daje zanurzenie, i udostępnić to każdemu, kto ma telefon i subskrypcję Netflix.

Mentor nie podaje gotowych odpowiedzi. Najlepsze, co zrobił Albert, to pokazał mi na własnym przykładzie, że możesz zbudować coś naprawdę dużego, nie tracąc tego, co sprawiło, że zacząłeś. Jeśli chcesz zobaczyć, jak to wygląda w praktyce, warto obserwować Alberta i zespół Munch.

Dlaczego zostałem przy bootstrappingu (i powiedziałem "nie" Dolinie)

Tu jest część, która ludzi zaskakuje. Mniej więcej wtedy miałem kilka otwartych możliwości, w tym byłem blisko jednej z Y Combinator w San Francisco. Pojechałem na ich AI Startup School, byłem jedynym Węgrem wśród 2 500 wybranych osób, i zabrałem ze sobą Alberta. A potem powiedziałem "nie" klasycznej ścieżce.

Powód to liczba, o której nie potrafię zapomnieć: statystycznie około 90% startupów nie przetrwa pierwszych lat. Od samego początku wiedziałem, że nie chcę być w tej większości. Gdy zbierasz dużo pieniędzy, dziedziczysz też dużą presję, tempo od 0 do 24, stałe cele wzrostu i decyzje podejmowane pod kolejną rundę finansowania, a nie pod produkt. Działam na pieniądzach własnej firmy, które ostatecznie są moimi pieniędzmi. To sprawia, że jestem dużo ostrożniejszy. Przychód i zysk nie są dla mnie "miłym dodatkiem", to fundament całej działalności.

Naprawdę wierzę też, że dziś da się zbudować startup bez zewnętrznej inwestycji, bo zmieniły się narzędzia. AI jednocześnie ratuje świat startupów i czyni go bardziej bezwzględnym. Ratuje, bo obniża próg wejścia, gdy potrzebowałem wersji na Androida, wykonawca wycenił to na miliony forintów i trzy miesiące, więc zamiast tego dałem sobie półtora tygodnia i zbudowałem ją za około 300 000 forintów w kredytach AI. Ale AI zabija też startupy, które widzą tylko narzędzie i nigdy nie budują za nim realnej wartości. Z mojej perspektywy AI nie zastępuje myślenia założyciela. Ono je tylko wzmacnia.

Wartości pod tym wszystkim

Wiem, że to nietypowe, żeby założyciel mówił to na głos, ale to najprawdziwsza część: świadomie buduję życie i firmę, w których jest miejsce na rzeczy dla mnie ważne, moją wiarę, rodzinę, przyjaciół i pracę, którą naprawdę lubię. Wersja sukcesu z Doliny kosztowałaby mnie większość z tego. Wolę rosnąć trochę wolniej i na końcu nadal rozpoznawać własne życie.

To też, moim zdaniem, dlatego historia Munch i moja tak dobrze do siebie pasują. Albert napisał, że widzi we mnie swoje początki. Ja w Munch zobaczyłem dowód, że możesz trzymać się wartości i jednocześnie zbudować coś, co dociera do milionów.

Co dalej

Dziś Wordy dotarło do ponad 300 000 uczących się na całym świecie, z około 50 000 aktywnych co miesiąc, średnią oceną 4.8 gwiazdki i wsparciem dla ponad 20 języków. Celem jest milion użytkowników do końca 2026 roku. Od strony produktu kolejnym dużym krokiem jest uczenie nie tylko słów, ale też struktury, porządnej gramatyki i prowadzonych kursów, bo podczas konkursu dowiedziałem się, że połowa moich użytkowników to początkujący i potrzebują więcej prowadzenia, niż początkowo dla nich zbudowałem.

Jeśli coś z tego do ciebie trafia, niezależnie od tego, czy próbujesz nauczyć się języka, czy zbudować coś własnego, najlepsze, co mogę powiedzieć, to to samo, czego nauczyły mnie ostatnie trzy lata: zacznij od realnego problemu, najlepiej własnego, i dawaj więcej wartości, niż zabierasz. Reszta się kumuluje.

Możesz wypróbować Wordy na iOS, Androidzie lub jako rozszerzenie do Chrome i zacząć uczyć się z seriali, które już kochasz.

Sándor Bogyó jest założycielem Wordy i pierwszym w historii zwycięzcą głównej nagrody OTP Junior Piacralépők. Mentorem był dla niego Albert Wettstein, współzałożyciel Munch.