10 najlepszych filmów i seriali do nauki angielskiego

Nie bez powodu każdy nauczyciel angielskiego na świecie poleca ten serial. Słownictwo jest proste i codzienne, dialogi są na tyle wolne, że da się je śledzić, a wątki łatwo zrozumieć nawet wtedy, gdy umknie ci kilka słów. Większość rozmów toczy się w tych samych dwóch miejscach, w mieszkaniu i w kawiarni, więc kontekst jest zawsze czytelny. Humor jest na tyle fizyczny i przerysowany, że załapiesz żart nawet wtedy, gdy nie usłyszysz puenty.

Forma mockumentu sprawia, że bohaterowie często mówią prosto do kamery, krótkimi i jasnymi zdaniami. Humor Michaela Scotta opiera się na błędnym używaniu słów i idiomów, co jest świetnym sposobem, by zrozumieć, co te wyrażenia naprawdę znaczą. Biuro jako tło daje też mnóstwo słownictwa z pracy, które przyda ci się w realnym życiu.

Forrest mówi krótkimi, gramatycznie prostymi zdaniami. Taki jest ten bohater. Opowiada cały film prostym, bezpośrednim angielskim, dzięki czemu to jeden z najłatwiejszych hollywoodzkich filmów do śledzenia. Dostajesz też szybki kurs historii USA i odniesień kulturowych, które ciągle pojawiają się w codziennych rozmowach.

Dialogi są szybsze niż w Friends i pełne gier słownych, odniesień do popkultury i sarkazmu. To dobry kolejny krok, gdy czujesz się swobodnie w podstawowym angielskim konwersacyjnym. Bohaterowie mają wyraźnie różne style mówienia: Jake jest luźny i sypie odniesieniami, Holt jest formalny i mówi z kamienną twarzą, Rosa prawie się nie odzywa. Ta różnorodność uczy ucha różnych rejestrów języka.

Ten serial to kopalnia wiedzy o różnicach między amerykańskim a brytyjskim angielskim. Ted jest Amerykaninem w Londynie i spora część komedii wynika z nieporozumień między dialektami. Cały czas słyszysz oba akcenty i naturalnie wyłapujesz różnice w słownictwie, na przykład elevator vs. lift, soccer vs. football, w zabawnym kontekście.

Scenariusz Aarona Sorkina słynie z dialogów wypowiadanych w zawrotnym tempie. Bohaterowie mówią szybko, wchodzą sobie w słowo i używają technicznego oraz prawniczego słownictwa. To trudne, ale bardzo przydatne, jeśli chcesz oswoić się z tym, jak wykształceni Amerykanie mówią w środowisku zawodowym. Historia jest też na tyle znana, powstanie Facebooka, że da się ją śledzić nawet wtedy, gdy dialogi robią się gęste.

Dzieci mówią potocznym, codziennym amerykańskim angielskim, więc większość dialogów jest przystępna. Jednocześnie pojawia się wiele postaci dorosłych, część z regionalnymi akcentami, oraz slang z lat 80., którego fajnie się uczyć. Fabuła wciąga na tyle, że chce się oglądać dalej, a to ma większe znaczenie w nauce języka, niż się wydaje. Gdy się nudzisz, przestajesz oglądać. Stranger Things mało kto przestaje oglądać.

Sherlock grany przez Benedict Cumberbatch mówi gęstym, szybkim brytyjskim angielskim, pełnym złożonego słownictwa i terminologii naukowej. Sceny dedukcji to właściwie monologi napakowane zaawansowanymi słowami, wypowiadanymi w wysokim tempie. Jeśli potrafisz na głos śledzić tok rozumowania Sherlocka, twoje rozumienie angielskiego jest na bardzo dobrym poziomie.

To formalny brytyjski angielski w najbardziej dopracowanej wersji. Dialogi są pełne słownictwa politycznego, języka dyplomacji i tego powściągliwego, niebezpośredniego stylu komunikacji, który jest ważny w brytyjskiej kulturze. Bohaterowie rzadko mówią wprost, co uczy czytania między wierszami. Jeśli celujesz w bardziej formalny lub akademicki rejestr angielskiego, to serial dla ciebie.

Dialogi Wesa Andersona są wyjątkowo precyzyjne i literackie. Każde słowo wydaje się dobrane z namysłem, a bohaterowie mówią w stylizowany, niemal teatralny sposób. Ralph Fiennes wypowiada rozbudowane zdania w zawrotnym tempie, z perfekcyjną dykcją. To nie jest to, jak mówią ludzie na co dzień, ale to świetny trening słownictwa i rozumienia ze słuchu. Trafisz na słowa, które zwykle spotyka się raczej w powieściach.