Hoe ik Wordy bouwde, en wat het winnen van Hongarije's grootste startupprijs voor jongeren me leerde

Een tijdje geleden publiceerde mijn mentor Albert een artikel op de blog van Munch over mij, over wat hij zag toen hij een jonge oprichter begeleidde. Het voelde vreemd en mooi om iemand jouw verhaal van buitenaf te zien vertellen. Daarom wilde ik de andere helft schrijven, hetzelfde verhaal, maar dan van binnenuit.

Waarom ik Wordy heb gebouwd

Het begon met een tv-serie. Mijn Engels was al best goed, maar tijdens series als Suits botste ik steeds op woorden die ik niet kende. Ik had twee slechte opties: de aflevering pauzeren en een woordenboek pakken, of het woord laten passeren en het nooit echt leren. Allebei maakten ze kapot wat ik eigenlijk leuk vond, gewoon kijken.

Dus bouwde ik een klein hulpmiddel voor mezelf. Het haalde de ondertitels op, markeerde de woorden die ik niet kende en sloeg ze op zodat ik ze later kon herhalen. Niets bijzonders. Het was zo onaf dat de werktitel letterlijk "MVP" was.

Toen ik het af had, besefte ik dat het ook voor anderen nuttig kon zijn, dus zette ik het online. Toen gebeurde er iets wat ik niet had verwacht: TechCrunch schreef erover. Dat was het moment waarop ik voelde dat ik me hier volledig op moest richten. De kleine ondertitelhack had nu een naam, Wordy, en een reden om te bestaan buiten mijn eigen woonkamer.

Het idee erachter is nooit veranderd. Leerboeken leren je een versie van een taal die niemand echt spreekt. Films en series leren je het echte werk: hoe mensen grappen maken, ruzie maken, flirten, elkaar onderbreken. Mijn hele gok was dat als je dat kunt vastleggen en er leren van maakt, je jezelf niet hoeft te dwingen om te studeren, je blijft gewoon kijken en je leert toch.

Het winnen van de OTP Junior Piacralépők

In 2025 deed ik mee aan een wedstrijd die OTP Junior Piacralépők heet ("Junior Market Entrants"). Voor lezers buiten Hongarije: het is een ondernemerschapsprogramma van acht afleveringen van OTP Bank, waarin jonge oprichters echte bedrijven pitchen en op camera bouwen. Meer dan tweehonderd ondernemingen schreven zich in, tien kwamen in de show, en de top drie kreeg elk drie miljoen forint aan startkapitaal plus een mentorprogramma van drie maanden.

Ik eindigde in de top drie. Die zomer nam ik de drie miljoen forint aan startkapitaal en groeide dat naar ongeveer acht miljoen forint omzet, en dat resultaat leverde me de hoofdprijs van tien miljoen forint op (ongeveer $27,000). Ik was de allereerste winnaar van de hoofdprijs in de geschiedenis van de show, wat nog steeds een beetje onwerkelijk voelt om op te schrijven.

Maar eerlijk gezegd was het prijzengeld niet het waardevolste dat ik eraan overhield. Dat was de begeleiding.

Wat mijn mentor me leerde

Mijn mentor in het programma was Albert Wettstein, medeoprichter van Munch, de Hongaarse app tegen voedselverspilling. Als je het niet kent, Munch is een soort Too Good To Go voor Centraal-Europa: restaurants, bakkerijen en winkels verkopen hun onverkochte maar nog perfect goede eten in afgeprijsde verrassingspakketten, in plaats van het weg te gooien. Het is een prachtig idee, en het bedrijf groeide uit tot een van de meest herkenbare startups in de regio.

Ik was al fan lang voordat ik Albert ontmoette, en niet op een vage manier. Toen ik mijn eigen pitch voorbereidde, keek ik er tientallen, Hongaarse en internationale. Degene die het meest bij me bleef hangen was de pitch van Munch in de Hongaarse Shark Tank, waar ze beroemd de eerste onderneming ooit werden die een investering van alle vijf de sharks kreeg. Ik bestudeerde de opbouw van die pitch en bouwde mijn eigen presentatie daarop. Dus in zekere zin hielp Munch me al winnen voordat Albert mijn mentor werd.

Wat Albert me echt leerde ging alleen niet over pitchen. Het ging over waarden. Munch is gebouwd op een simpele overtuiging, dat voedsel waarde heeft, en dat duurzaamheid geen luxe voor enkelen moet zijn maar een normale, dagelijkse keuze voor iedereen. Ze noemen het "duurzaamheid democratiseren". Hoe meer we praatten, hoe meer ik besefte dat ik hetzelfde probeerde te doen met taal: iets wat meestal duur is en afgeschermd wordt, echte vloeiendheid, het soort dat je krijgt door onderdompeling, toegankelijk maken voor iedereen met een telefoon en een Netflix-abonnement.

Een mentor geeft je geen antwoorden. Het beste wat Albert deed was me, door zijn voorbeeld, laten zien dat je iets echt groots kunt bouwen zonder te verliezen wat je ooit liet beginnen. Als je wilt zien hoe dat er in de praktijk uitziet, dan zijn Albert en het team van Munch het volgen waard.

Waarom ik bootstrapped bleef (en nee zei tegen de Valley)

Hier komt het deel dat mensen verrast. Rond die tijd had ik meerdere kansen, waaronder eentje die dicht in de buurt kwam van Y Combinator in San Francisco. Ik ging naar hun AI Startup School, ik was de enige Hongaar onder de 2,500 geselecteerden, en ik nam Albert met me mee. En toen zei ik nee tegen het klassieke pad.

De reden is een getal dat ik nooit ben vergeten: statistisch gezien overleeft ongeveer 90% van de startups hun eerste jaren niet. Vanaf het begin wist ik dat ik niet bij die meerderheid wilde horen. Als je veel geld ophaalt, erf je ook veel druk, een tempo van 0 naar 24, constante groeidoelen, en beslissingen die gemaakt worden voor de volgende investeringsronde in plaats van voor het product. Ik draai op het geld van mijn eigen bedrijf, wat uiteindelijk mijn eigen geld is. Dat maakt me veel voorzichtiger. Omzet en winst zijn voor mij geen "nice to have", ze zijn de basis van de hele operatie.

Ik geloof ook echt dat je vandaag een startup kunt bouwen zonder externe investering, omdat de tools zijn veranderd. AI redt de startupwereld en maakt die tegelijk harder. Het redt je door de drempel te verlagen, toen ik een Android-versie nodig had, kreeg ik offertes van miljoenen forint en drie maanden van een contractor, dus gaf ik mezelf anderhalve week en bouwde het met ongeveer 300,000 forint aan AI-credits. Maar AI maakt ook startups kapot die alleen het hulpmiddel zien en er nooit echte waarde achter bouwen. Zoals ik het zie vervangt AI het denken van een oprichter niet. Het versterkt het alleen.

De waarden onder alles

Ik weet dat dit een ongebruikelijk ding is voor een oprichter om hardop te zeggen, maar het is het meest waarachtige deel: ik bouw bewust aan een leven en een bedrijf waarin ruimte is voor de dingen die voor mij belangrijk zijn, mijn geloof, mijn familie, mijn vrienden, en werk doen dat ik echt leuk vind. De Valley-versie van succes had me het meeste daarvan gekost. Ik groei liever wat langzamer en herken aan het einde nog steeds mijn eigen leven.

Dat is ook, denk ik, waarom het verhaal van Munch en dat van mij zo goed bij elkaar passen. Albert schreef dat hij zijn eigen begin in mij terugzag. Wat ik in Munch zag was het bewijs dat je je waarden kunt behouden en toch iets kunt bouwen dat miljoenen bereikt.

Wat hierna komt

Vandaag heeft Wordy wereldwijd meer dan 300,000 leerlingen bereikt, met rond de 50,000 actieve gebruikers per maand, een gemiddelde beoordeling van 4.8 sterren, en ondersteuning voor meer dan 20 talen. Het doel is één miljoen gebruikers tegen het einde van 2026. Aan de productkant is de volgende grote stap niet alleen woorden leren, maar ook structuur, goede grammatica en begeleide cursussen, omdat ik tijdens de competitie leerde dat de helft van mijn gebruikers beginners is, en zij meer begeleiding nodig hebben dan ik in het begin had gebouwd.

Als dit je aanspreekt, of je nu een taal probeert te leren of iets van jezelf probeert te bouwen, dan is het beste wat ik je kan meegeven hetzelfde wat de afgelopen drie jaar mij hebben geleerd: begin met een echt probleem, liefst je eigen, en geef meer waarde dan je neemt. De rest stapelt zich op.

Je kunt Wordy proberen op iOS, Android, of als Chrome-extensie en beginnen met leren van de series die je al leuk vindt.

Sándor Bogyó is de oprichter van Wordy en de allereerste winnaar van de hoofdprijs van de OTP Junior Piacralépők. Hij werd begeleid door Albert Wettstein, medeoprichter van Munch.